Zaman Gazetesi
Türkiye'de öyle mahfiller var ki, dindar bir Mûsevi veya Hıristiyan, bu mahfillerde dindar bir Müslüman'dan daha fazla saygı ve itibar görür; buna mukabil insanî vasıflarına bakmaksızın her nevi gayrimüslimi istihkârla gören mahfiller de yok değil. Demek ki "din"in inanç olmakla kalmayıp hayata ve
Zaman Gazetesi
9 Temmuz Pazar tarihli Yeni Şafak gazetesinin politika sayfasına şöyle bir göz gezdirenler "vay canına" demekten kendilerini alamayarak şöyle düşünmüş olmalıdırlar: "Galiba bu defa merkez sağın vaziyeti iyice kötülemiş bulunuyor!" Yeni Şafak okurları için pek şaşırtıcı (Yoksa "eğlendirici" mi demeliydik?) haber, bir sayfa sekreteri
Aksiyon Dergisi
"Sistemler geçici olabilir fakat budalalık ölümsüzdür" J. Michelet Üçbeş günlük kaçamak tatilinde sadece onlarla hemhâl olmak, mümkünse yazmamak ve artık bâriz şekilde yorgunluk alâmetleri gösteren bedeni dinlendirmek için bir çanta dolusu kitapla yola çıktım. Okumanın ve yazmanın başlıbaşına bir "iş", hem de hayli yıpratıcı bir
Zaman Gazetesi
Nasreddin Hoca'nın kuyudan adam çıkarma kıssasını bilmeyen var mıdır: Yangın çıkan evin üst katında mahsur kalan adamı kurtarmak için döneleyen kalabalığın arasındaki Nasreddin Hoca, "Bana bir ip getirin, kurtarayım." diye öne çıkıyor. İp getiriliyor, çatıdaki adama atılıyor. Hoca, adama ipi beline bağlamasını söylüyor. Sonra aşağıdakiler hep
Zaman Gazetesi
Abdülhamid devrindeki isimleri zâdegân ve bendegân idi. O devrin tek iktidar ve meşruiyet kaynağı saraya yakın dururlardı. Devlet ni'metleriyle nemâlandıkları sürece pâdişah "velinimet"i bî minnet"leri idi; gözden düşüp de meselâ Bursa vilayeti emrine "mektupçu" sıfatıyla tardedildiklerinde düştükleri hayal kırıklığı o nisbette
Zaman Gazetesi
"Ne zaman bilemem; ama günün birinde âniden vukû bulan bir başka kazâ sonucunda, 2 Temmuz meselesinin gizli örüntüleri ve ilişkileri 'tesâdüfen' açığa çıkacak gibi bir beklenti içindeyim; öyle olması gerekir. Hadisenin evvelini, vukûunu ve sonrasını yaşamış biri olarak 2 Temmuz'un asla bir tesâdüf olamayacağı inancı
Aksiyon Dergisi
"Kur'an ve kölelik kurumu ilişkisini irdeliyorsunuz... hakçası, işin içinden çıkamıyorsunuz. Şunları, şunları, şunları değiştirdim diyen bir kitap için kölelik, minicik bir teferruattır ve önemsizdir âdeta. Ama neden yok...!!! "İnsan Allah'ın halifesi ise, niçin bir kısım halifesinin, nasıl hâlâ metâ olarak tasarruf edilmesine razı olur?
Zaman Gazetesi
Hayır, bu beylik bir söz değil; gerçekten büyük bir insanı kaybettik; Cinuçen Tanrıkorur'u büyük kılan sadece ud icrâsındaki tartışılmaz virtuozite kalitesi değil, klasik musikimizin artık adı bile kimselere câzip gelmeyen formlarında "Mevlevî âyinleri de dahil olmak üzere" birbirinden güzel eserler besteleyen nâdidelerden biri olması yanında mûsiki
Zaman Gazetesi
Maçtan önce bir şeylerin kötü gideceği, Beşir Ayvazoğlu'nun, "Boşuna heveslenip durma, yeniliriz!" kehânetinden belliydi. Beşir futboldan anlamaz, sevmez bile; ama "bu kadar başarı bize yeter" korkusuyla muhtemel yenilgiye bir gün evvelinden kılıf hazırlayan futbol otoriteleri(!) ile aynı şom ağızdan konuşunca mâneviyatım sarsıldı tabii. Aradan
Zaman Gazetesi
Gazetede Bodrum'un etrafında tutuşan orman alanından arta kalan yerlerin resmi var. Bu nasıl yangın yeridir ki, yangının enkazı, yanmaktan kıl payı kurtulabilmiş yerlerden daha tabii ve güzel görünebiliyor. Resmin altında bir de hayıflanma ifâdesi, "Yazık oldu yeşilliğe!" imiş. Yeşilliğe yazık olduğu âşikâr; yeşili katleden orman yangını
Zaman Gazetesi
Atsız'ın hayat hikâyesinde bugün olup bitenleri izah eden ne çok ayrıntı gizli. Bugünün milliyetçileri, Atsız'ın sert ve naîf Türkçülük anlayışından hayli uzaktalar, uzaktalar ama neredeler? Siyâsî Türkçülüğün tahakkuku felâketle neticelenebilirdi, peki siyâsî milliyetçiliğin performansı nedir ki? Milliyetçilik fikri üzerine siyâset kurmanın dağlar kadar problemi var, peki
Aksiyon Dergisi
"20. Yüzyıl başındaki Ankara'nın fotoğraflarına bakalım; pis, bakımsız, okulsuz, kavruk ve gariban... İşte sana Osmanlı Ankara'sı (...) hep sözü edilen Osmanlı'nın ince zevki nerededir?! Eğer öyle bir mefhum olsaydı da, bireyler bunu içselleştirebilselerdi, bugünün insanları böyle mi olurdu? Evet, Osmanlı yalnızca kendine ve çok