Zaman Gazetesi
Âdil olalım: Faciadan sonra hükûmet, hakikaten bir şeyler yapmak, krizi doğru yönetmek için bölgeye süratle gitti, elinden ne geliyorsa çalıştı, çabaladı. Âdil olalım: “Göçük altında hâlâ yüzlerce madenci var” veya “Suriyeli kaçak işçilerin çalıştırıldığı galeri bile bile kapatıldı” türünden uçurma haberler, tam bir fırsat düşkünlüğü. Âdil olalım: Hiçbir hükûmet böyle
Zaman Gazetesi
Tek Parti dönemi denince Türkiye’de hatırlanan şudur: 4 Mart 1925’te meşhur “Takrir-i Sükûn” kanununun çıkmasıyla başlayan ve 1946’da çok partili seçimlere geçilmesiyle sona eren tarihî kesit. Bu meşhur dönemde Türkiye Cumhuriyeti, CHP’nin devletin kendisi haline geldiği, demokratik hak ve hürriyetlerin askıya alındığı sıradışı bir kapalı rejim
Zaman Gazetesi
300 kişinin iş kazasında canını kaybetmesi, dünyanın her yerinde -usûlen- evvelâ hükümetlerin sorumluluğudur, çünkü iş güvenliği ile ilgili tedbirleri denetlemek yürütmenin görevidir. Facianın ilk gününden itibaren hükûmet bu sorumluluk hissiyle Soma’ya koştu; ilgili bakan günlerce kaza yerinden ayrılmadan kurtarma çalışmalarını koordine etmeye çalıştı. Başbakan da ertesi gün Soma’daydı;
Zaman Gazetesi
-Dedee, sahiden oldu mu bunlar? Vaktiyle öyle ağır baskı zamanları yaşanmış ki, insanlar arkadaşlarına bile gerçek fikirlerini söylemeye çekinmişler. Dönemin hükümeti, savcıları, hâkimleri, polisleri, sıradan her kamu görevlisini, işadamlarını, gazetecileri, hatta taşeron işçileri bile kendilerine destek olmaya mecbur bırakmış. İnsanlar, “Aman şunların şerrine uğramayalım” demişler, “Tezdir zevâli gaddar olanların, bunlar
Aksiyon Dergisi
Geçenlerde bir grup üniversiteli gençle sohbet ediyorduk. İçlerinden biri, "Biz 28 Şubat dönemini yaşamadık, dönem hakkındaki bilgimiz sadece okuduklarımızdan ibaret" deyince şaşırdım. Aslında şaşıracak şey yok; o gençler 28 Şubat günlerinde ilkokul çağındaydılar. 1946 yılında sona eren tek parti devrini yaşayanlar hâlâ hayatta ama hayli azaldılar; Tek parti
Zaman Gazetesi
-Hocam, epeydir görüşemedik; bu arada sorular birikti. Ali Bulaç’ın âdeti üzere size üç tane on puanlık sualim var. En tâze olanından başlayayım: Danıştay’daki “edep kavgası”nı kısaca nasıl yorumlarsınız? -Ali Bulaç duymasın Çekirge, bu durumu üç değil iki açıdan değerlendirmek doğru olur: İlki, BB Başkanı Feyzioğlu’nun konuşmayı
Zaman Gazetesi
“Cumhurbaşkanı, toplumun büyük bir kesiminin kabul edeceği temiz, dürüst, dünyayı, dengeleri iyi bilen, yurttaşına sempati gösteren, herkesi kucaklayan, ülkeyi yönetecek, kurumlar arasında diyaloğu sağlayacak, 76 milyon yurttaştan herkesin ‘bu benim Cumhurbaşkanım’ diyebileceği, ülkeyi hem içeride hem dışarıda temsil edebilecek birisi olmalı.” Sayın Kılıçdaroğlu, CHP’nin gönlündeki ideal devlet başkanının en
Zaman Gazetesi
İstanbullular, “çakma saat” diye bilinen ve en babayiğidi 15 lira civarındaki saat ve gözlükleri seyyar tezgâhlarında pazarlayan Afrika menşe’li siyâhi delikanlıları görmeye alışkındır. Eğer o fotoğrafı çeken kişi aklınca bir cinlik edip doğrudan habere müdahale etmediyse kare şöyle: Bir seyyar çakma saat tezgâhı, yanında yere çömelmiş siyâhî bir delikanlı.
Zaman Gazetesi
Bakmayın siz, “Aydın dediğin muhalif olur; fikirleri uğruna her cevre göğüs gerer” tarzındaki dolduruşlara. Züğürt tesellisidir. Asıl değerli olan “yapıcı” bir tavır takınmaktır ki yapıcılıktan ne anlaşılması gerektiğini az sonra izah edeceğim. O ünlü kantonun sözlerini biraz tornistan ederek şöyle ifade edebilirim içimdeki hisli duyguları: “Ben bu muhaliflikten bıktım usandım/
Aksiyon Dergisi
Cumhurbaşkanı Gül’ün, MİT’le ilgili kanunu bekletmeksizin imzalayarak yürürlüğe sokması, "Yeni cumhurbaşkanı kim olacak?" spekülasyonları arasında pek yankı uyandırmadı. MİT Kanunu sıradan bir düzenleme değil; gerek hukuk otoritelerince, gerek basın ve siyaset adamları tarafından şiddetle eleştirildi. Cumhurbaşkanı Gül’ün, MİT’le ilgili kanunu bekletmeksizin imzalayarak yürürlüğe sokması,
Zaman Gazetesi
“Paralel yapı öyle olmaz, böyle olur” başlıklı yazım hayli dikkat çekmiş. Artık mûtad hale gelen hakaret ve tezyif mesajlarını geçersek, içimdeki o şüpheyi doğrulayan ama terbiye ve tenkid sınırları içinde kalan bir eleştiri dikkatimi çekti. Kendini “Sürgünde bir Kürt” diye tanıtan kişinin mektubunun özü şu cümlede: “Nefreti Kürt’e yönelterek
Zaman Gazetesi
Arşiv belgesi deyince hepimizin aklına, devletin iyi korunan, serin ve kuytu koridorlarına sıra sıra dizilmiş binlerce raf ve dolapta özel mahfazalar içinde saklanmış belgeler gelir. Sararmış ve üzerinde ne yazıldığını ancak iyi eğitim görmüş bir uzmanın okuyup anlayabileceği belgelerdir bunlar. “Arşive girmek”, bilim dünyasında önemli bir kıdemi ifade eder. Arşiv