Aksiyon Dergisi
İvo Andriç, meşhur eseri 'Drina Köprüsü'nde, Türkiye'nin uğradığı Balkan Harbi felâketi'nin Vişegrad kasabasında nasıl algılandığını tasvir ediyor. Vişegrad kasabası, ortasında meşhur köprünün yer aldığı ve roman karakterinin yaşadığı yerdir. Diyor ki İvo Andriç... "Uvats'da, Avusturya-Macaristan ile Türkiye arasındaki sınırın ayrıldığı
Pazar Keyfi
Perdeleri sonuna kadar açtım; elimden gelse pencereleri de açacağım ama o kadar cesaretim yok. Kar yağıyor yahu, kar yağıyor! Nihayet doğru dürüst, sindire sindire, savura savura teşrif etti hazret. Göresimiz gelmişti, meraklanmıştık, burnumuzda tütüyordu. Birkaç dakika serpiştirip geçtiği oldu daha evvel, hatta dağı taşı beyaza da boyadı ama gönülsüz; ardından
Zaman Gazetesi
Bugünlerde yatmadan önce Ahmet Cevdet Paşa'nın Tezâkir'ini okuyorum. Paşa'nın Osmanlı bürokratik Türkçesi'ne kazandırdığı irtifâ müthiştir; yarım sayfalık cümlesini failden fiilden kopmadan su gibi okur ve kavrarsınız. Evvelce Türkçe temrini niyetine okuduğum Tezâkir'de bugünlerde başka bir boyut dikkatimi çekiyor; Paşa, devletin
Zaman Gazetesi
Malatya'dan gelen haber inanılır gibi değil; misafir tribününde oturan Elazığlılar şöyle bir pankart açmış: "Ne Ermeniyiz, ne Malatyalıyız... Biz Elazığlıyız, Türkiye sevdalısıyız." Hani o meşhur lâf vardır ya, "kendini bilmez üç-beş kişi" diye; durup durup bir lâf ederler, kırk akıllı işin içinden çıkamaz; aynen
Zaman Gazetesi
Üstad nice zamandan beri Kung Fu okulundaki eğitim faaliyetlerini yüzüstü bırakmıştır; her gün sekiz-on gazete aldırarak odasına kapanmakta ve gece yarılarına kadar olup biteni anlamaya çalışmaktadır. Önceki gün gece yarısı Çekirgeye haber yollayarak çatıdaki kuş pisliklerini kürdanla kazımayı bırakıp yanına çağırttığında zihni yine karmakarışıktır. - Çekirge, evlâdım, kalan saçımın üç-beş
Aksiyon Dergisi
İşin ta başında çok büyük, çok vahim bir yanlışlık yaptığımız ortada; neredeyse otuz seneden beri ülkemizde önemli kişiler suikasta uğrayıp öldürülüyor ve biz hep aynı şeyleri yapıyoruz, 1 - Evvela öldürülenin kimliğine bakıyor, sempati duyduğumuz biriyse daha çok üzülmemiz gerektiğini, bilakis sevmediğimiz biriyse ucu "eh yani, naapalım olmasaydı iyiydi
Pazar Keyfi
Var mıdır dersiniz? Yani, "heykeli dikilecek koca..."; ondan bahsediyorum. En azından bir tane olduğunu artık biliyoruz ama ne yazık ki bundan dokuz sene önce rahmete intikal etmiş bulunuyor. Galiba üç ay kadar önceydi. Zaman'ın iç sayfalarında haberi görünce gözlerime inanamamıştım. Başlık aynen şöyleydi: "Bahçesine, 9
Zaman Gazetesi
Siyâset parayla, para için yapılır; nihai tahlilde siyaset, doğru amaçlar için uygun kaynaklardan para tahsis ederek işi tekemmül ettirmek faaliyetidir. Bizim modern devletimiz müsrif ve mütehakkim bir edâ (ve gelenek) üzerine biçimlendirilmiş olduğundan siyasetimizde para, yani kaynak meselesi münakaşa edilmez. Tabiatımıza uygun faaliyet parayı değil lâfı çoğaltmaktır ve bunu bütün
Zaman Gazetesi
Biz hep medeniyeti ve medeniliği, Batılılara karşı isbat edilmesi gereken bir meziyet olarak görmüşüz. Ulaşmak istediğimiz hedefin adı bile böyle: "Muasır Batı medeniyeti". Demek ki, bizim vaktiyle yapıp ettiklerimizin bir kıymet-i harbiyesi yok. XX. yüzyılın ilk çeyreğinde medeniyet değiştirmeye karar verip, "eskisinin hükmü yoktur" dediğimizde, elimizdeki
Zaman Gazetesi
Hrant Dink'in kalleşçe katledilmesi Türkiye'yi ayağa kaldırdı; sarstı ve üzdü; bu cinayete "oh olsun" diyen bir ferd-i vâhit çıkacağını zannetmem. Bu, çok önemli ve müspet bir nottur, sağduyunun ortak tepkisidir. Bir başka önemli husus, cinayetten sonra birilerinin ortalığa atılıp, "cinayeti filancalar işledi, kahrolsunlar&
Aksiyon Dergisi
Radikal Gazetesi'nin, bazı şöhretli isimlere birer hafta arayla ve bir kereliğine genel yayın müdürlüğü yaptırmayı adet edindikten sonra galiba biraz okur-yazarlığı olan herkeste "ben de genel yayın müdürlüğünü becerebilirim" duygusu uyanmaya başlamış olsa gerektir. Bende epeyden beri "genel yayın müdürlüğü" reflekslerinin varlığından haberdarım ama
Pazar Keyfi
Önce meseleyi kısaca hikâye edelim: İngiltere, vaktiyle Atlas Okyanusu'nun kuzeyinde bir yerde bir petrol platformu kuruyor. Daha sonra 1967'de, nedendir bilinmez bu platformu terk ediyor. O esnada İngiliz ordusundan emekli Binbaşı Roy Bates, kendi kendine, "Oğlum Roy, işte fırsat ayağına geldi" diyerek petrol platformunu