Aksiyon Dergisi
Kıyısından otomobille geçtiğimiz köyü hemen tanıdım; bu köy, gençlik yıllarımda parti propagandası için konuşmacı olarak ziyaret ettiğim iki beldeden biriydi. Aradan otuz sene geçmiş. 70'li yıllarda sadece gençler değil, ortaokul öğrencisinden emeklisine, ev hanımlarına kadar herkes siyasi bir tavır takınmak zorunda kalıyordu. Siyasete ilgisiz kalmak, mahalleyi basan sel
Turkuaz
Arkadaş anlatıyor: - Anlamıyorum, cumartesi pazar gelince bizim evde gerilim artıyor; yüzler asılıyor, bir sinir harbidir gidiyor. Her zaman yarım ağızla da olsa benden yana tavır koyan çocuklar o gün, yıllardan beri hapishane aralığında voltaya çıkmamış mahkûmlar gibi "ille de bizi kırlık-bayırlık bir yerlere götür" diye tâcize başlıyorlar.
Zaman Gazetesi
Neyi alkışlayacakmışız, bir bakalım: Deniliyor ki, "töre canilerine ders vererek eşine sahip çıktı, 'ben onu her zaman taşırım' dedi. Türkiye şimdi bu duruşu sergileyen filancayı konuşuyor." Devamı şöyle, "Ben adam gibi adamım, bugüne kadar bana eş olduysa, ben onu her zaman taşıyacağım" diye de
Zaman Gazetesi
Tam da 1947 yılında İngiltere, Filistin'deki Yahudilerle Araplar arasındaki nizâyı çözme işini BM'ye devrettiğinde bir BM diplomatı çıkıp, bölgede bir İsrail devleti projesinin mali ve siyasi veçhesini öğrenmek için bir şirkete sipariş verseydi, o şirket nasıl bir rapor hazırlardı? Böyle bir hayali kurgu tasarlamakta haklıyız. Çünkü
Aksiyon Dergisi
Bir vesile ile "Bozkırın tezenesi" diye haklı bir liyâkat mevkiinde bulunan sanatkârımız Neşet Ertaş ile yarım saat kadar başbaşa sohbet etme imkânı hâsıl buldum geçenlerde. Dikkatimi çeken şey, Neşet Ertaş'ın bizzat tecrübe ile edinmesine imkân olmayan, sağlaması yapılmış bir değerler silsilesini referans alarak konuşması oldu. Merak
Zaman Gazetesi
Öyle anlaşılıyor ki, Lübnan'da kurulacak barış gücüne asker göndermek, PKK ile mücadelenin farklı bir stratejik adımı gibi kabul görmeye başladı; şahsen Başbakan'ın açıklamalarından benim anladığım mânâ budur; "asker göndermezsek ayıp olur, müttefiklerimiz ne der, kendimizle çelişiriz" meâlindeki sözlerin hakikaten gerekli yerlerde müzakere edilmiş ve
Turkuaz
Gel de eskilerden bahsetme; bizim çocukluğumuz neredeyse bisikletsiz geçti denilse yeridir. Bir çocuğun bir bisiklet sahibi olmasına bugün, çorap, fanila, kalem kutusu cinsinden sıradan bir şeymiş gibi bakılıyor; ondan bahsetmiyorum; bir çocuğun şahsına mahsus bir bisiklet sahibi olmasının çok sıra dışı sayıldığı günlere gidiyor aklım. Meselâ bisiklete binmeyi bilmek, bir
Zaman Gazetesi
Yine tezkere günlerini hatırlatan bir kanaat bombardımanı altındayız. Lübnan'da teşkili düşünülen barış gücüne asker verip vermemek meselesi etrafında senaryolar üretiliyor. Böyle kararları elbette kamuoyu vermez, erbâbı bilir ki kamuoyu bu gibi kararlara "hazırlanır"; şimdi yaşamakta olduğumuz da böyle bir süreçtir. Bizim bu gibi meselelere bakışımızı, o
Zaman Gazetesi
Bundan böyle din kültürü ve ahlâk bilgisi öğretmenlerini eğitim fakülteleri yetiştirecekmiş. Kağıt üzerinden bakınca makul bir tasarruf; yine kağıt üstündeki hesaba göre eğitim fakülteleri, öğretmenlik formasyonunu kazandıran en ehil kurumlar olduğuna göre din kültürü dersini verecek kişilerin İlahiyat yerine eğitim fakültesinde yetiştirilmesi aklın yolu gibi görünüyor. Bu durumda ilahiyat fakülteleri,
Aksiyon Dergisi
Gazetenin iç sayfalarından birinin eteğine tıkılmış haber hemen dikkatimi çekti; "Gizli kasadan tarih çıktı" başlıklı habere (16 Temmuz 2006 tarihli Star gazetesinden Sultan Uçar'ın haberi) göre İstanbul Üniversitesi'nde 83 seneden beri kimsenin farketmediği bir kasadan tarihî bir mühür çıkmıştı. Bundan sonrasını gazeteden aynen okuyalım;
Zaman Gazetesi
Bazı üniversite rektörleri, sınavda iyi derece yapan öğrencileri arayıp, "bizi tercih etmeniz şart değil; gelin üniversitemizi tanıyın, imkânlarımızı görün, kararınızı sonra verirsiniz" diyorlarmış. Başarılı çocuklar için gurur verici elbette; peki, üniversiteye girip giremeyeceği muallâkta, orta seviyede bir öğrenci böyle haberleri okuyunca, "ben doğarken ölmüşüm"den gayrı
Turkuaz
Rodin sergisine gitmek fikri nereden aklıma düştü bilmiyorum; o günlerde bilcümle matbuatımız bu sergiden bahsediyor ve âdeta, "gidip görmeyene yazıklar olsun" meâlinde yorumlarla oralara kadar yolu düşmüşken sergiyi gezmeyenlere, "ben de adam mıyım yahu" neviinden bir suçluluk hissi telkin ediyorlardı. Tesadüfe bakınız ki sergi açılışının üçüncü