Zaman Gazetesi
"Ne iş yaparsın" diye soranlara kısaca "Emekliyim" deyip geçiyorum ama vaktiyle gazetecilik yapmışlığım var biraz; ucundan, azıcık; gevezeyimdir, hatırlarsınız! İşte o günlerde yazdığımız haberi sıradan bulup da biraz baharat katmak arzulayınca, "Vatandaş tepki gösterdi, sert konuştu" filan gibi eklemeler yapardık kafadan; halbuki vatandaşın birşey
Pazar Keyfi
Bir yazarın, bir insanın kendi hakkında yazması, konuşması sevimsiz; birinci tekil şahıs sigası ihtiva eden cümle kurmak tehlikeli ve yüksek derecede riskli. Eskiler mümkün mertebe "ben" demekten kaçınır, "benlik davası"na düşmemek için cümlelerinde bu defa birinci çoğul şahıs sigâsını, yani "biz"i tercih
Zaman Gazetesi
-Neler oluyor hocam; fikrimiz allak-bullak oldu. Tam çözüme yaklaştık zannederken?.. -İlginç tecelliler var Çekirge; onları görebilirsek daha sâkin düşünebiliriz. Meselâ: Güneydoğu terör cinayetiyle sarsılırken, diğer yerlerde fiilen sükûnet hâkim. Evet, şehit ailelerinin hânesinden ciğer yanığı dumanı yükseliyor ama yine de ölçüsüz, fevrî tepki yok. Şehit yakınlarına dikkat ettin mi? Bu
Zaman Gazetesi
"Ama sen insan öldürüyorsun" dediğinizde, "Kesinlikle yanlış anlıyorsunuz; siz de bize saldırıyorsunuz. Biz barış için, acıları azaltmak için şiddet kullanıyoruz" cevabı artık mekanik bir biteviyelik kazandı. İnandırıcı ve sevimli olmuyor. Nâzik tabirle Silahlı Kürt unsurları, öteden beri bildikleri yegâne dile yeniden döndüler ve devletin açık hedeflerine
Zaman Gazetesi
Mübarek gün canınızın sıkılmasını, âsâbınızın bozulmasını, neşenizin kaçmasını istiyorsanız bir yazar olarak size kesinlikle futbolda şike meselesi hakkında yüksek sesle düşünmenizi tavsiye edebilirim; neyi nasıl söylediğiniz önemli değil, önceden edinilmiş peşin kanaatler (Faşist, Cemaatçi, Reformcu, Irkçı, Galatasaraylı, Gerici, Sorosçu, BOP'çu, Yandaş vesaire...) doğrultusunda bir dizi hakarete muhatap olacağınız
Aksiyon Dergisi
12 Eylül zindanlarında siyasi tutuklulara sabah-akşam zorla, dayakla İstiklal Marşı okutturulması karşısında, aslında sevdikleri ve benimsedikleri hâlde insanların niçin İstiklal Marşı’ndan nefret edecek duruma geldiklerini şimdi daha iyi anlıyorum. Bence memlekette Atatürkçülük fikriyatının rayından çıkma sebebi de 12 Eylül zindancılarının, işkence ve zulmü Atatürkçülük adına yapmalarıydı. Diyelim ki tutuklu
Zaman Gazetesi
"Artık Ramazan için bir reform gerekmiyor mu?" başlığını görünce, eski tâbirle eşekten düşmüş karpuz misâli darmadağın olduğumu hissettim; sanki ilkokul öğretmenim elli yıllık zaman mesafesini bir adımda aşarak tepeme dikilmiş ve, -Ahmet! Dersini niçin çalışmadın bakayım, haylaz çocuk; sen ne zaman adam olacaksın! diyerek beni paylamaktaydı. Dersimizi niçin
Zaman Gazetesi
Keşke belediye otobüslerinde her gün umur görmemiş magandalar şortlu kızları tâciz edip gazetelerin diline düşseler de 2002'den beri gündüz gözüyle kâbus gören gazeteci-yazar takımı, "Hah, biz bunu söylüyorduk işte; bunlar bizim hayat tarzımızı tehdit ediyorlar" diye sızlanıp dursa; Avrupa ve bütün dünya bizi kınasa, yoğun aşağılık
Zaman Gazetesi
Şimdi siz bu yazdıklarımı Ramazan eğlenceliği zannedeceksiniz ama aslında din sosyolojisinin en gizli tabakalarına yönelmiş bir röntgen şuâsının kelimelere dökülmüş şeklidir; bir nevi vatanî vazifedir. Yine o kesîf, demir leblebi anlatıma dönmek zorundayım, affediniz: Türkiye'de inkılâp hareketleri şehirli Müslümanları kolayca etkiledi fakat köye-kıra bir türlü nüfuz edemedi; onlar
Aksiyon Dergisi
Türkiye’de bir tarafta kendi hâlinde yaşayan ve kimlikleriyle ilgilenmeyi pek akla getirmemiş olan Türkler var; öbür tarafta ise bir Türk milliyetçiliği. Türk milliyetçiliğinin yaşayan Türklerle ilgisi pek yok; teorik, hatta metafizik bir şey ve yaşayan Türkleri görmezden gelmeyi tercih eden bir yapısı var. Örnek verelim; her sabah ilkokullarda çocukların
Zaman Gazetesi
"Gördüğüm lüzum üzerine" size bir hikâye anlatayım mı?.. Hikâye değil, hakikat. Edebiyatımızın pek bilinmeyen büyüklerinden Şevket Arı'nın "Kırdan Bayırdan Hikâyeler" isimli kitabından (Ötüken, 1998) aldım. Bulabilirseniz tam Ramazaniyeliktir diyerek "Asker Kaçağı" adlı hikâyeye dönüyorum. Mehmed, I. Dünya Harbi'nin sonlarına doğru
Pazar Keyfi
Epeydir görüşmemiş iki arkadaş, her gün onbinlerce kişinin aktığı bir ana yol ağzında karşılaşınca ne yapar? Elbette hâl hatır faslından sonra iki satır sohbet etmek, "Ee, daha daha ne var ne yok?" diye konuyu derinleştirip birbirinden haberdar olmak ister. Gölgeliğine sığındığımız pastanenin garsonu anlayışlı davrandı; gündüz gözüyle Ramazan