Zaman Gazetesi Turkuaz eki yazıları
Turkuaz
Özel şirketlere yurtiçi uçuşları hakkı tanınmasıyla birlikte uçak, yavaş yavaş sadece resimlerde gördüğümüz bir nesne olmaktan çıktı. Buna bağlı olarak uçak yolcusu ve havaalanı kalabalığı profili de değişmeye başladı. Bir havaalanında sadece bagajları seyretmek bile değişimi fark etmeye kâfi geliyor: Yekdiğerini hasetten çatlatırcasına şık valizler arasında artık enli bantla sıkı
Turkuaz
Geçen hafta tam da defineciliğin inceliklerinden bahsetmek üzere iken açılan "enişte" faslının rüzgarına kapılıp gittik. Enişte, profesyonel bir defineci değildi ama profesyonellere akıl veren, defineciliğin teorisini mükemmel derecede yapan, sektörün yan branşlarında danışmanlık hizmeti veren (bkz. bilim adamı) bir adamdı; yani, konu kıtlığından bunalan televizyon yapımcılarının arayıp da
Turkuaz
Size şöyle esaslı bir define hikâyesi anlatsam diyorum; ne dersiniz? Bayılırsınız değil mi; ben de bayılırım. Vaktiyle kısaca "enişte" diye kodladığımız bir tanıdığımız vardı; enişteliği, arkadaşımızın uzak akrabalarından birinin eniştesi olmasından ileri geliyor. Bir tatlı dilli adam; sözü sohbeti fevkalâde, işi-gücü bırak, akşama kadar dinle enişteyi. Kendisi amatör
Turkuaz
-Sayın seyirciler şu anda yine şirin tatil beldemiz Bodrum'da, Bodrum'umuzun problemlerini kamuoyuna aksettirmek maksadıyla görev başında bulunuyoruz. İki aydan beri tatil günlerinin dışında her gün bu saatte sürdürdüğümüz canlı yayınımızda bugün Bodrum'un çöp meselesine el atacağız. Gördüğünüz gibi Bodrum'un çöpleri belki elli
Turkuaz
Arkadaş anlatıyor: - Anlamıyorum, cumartesi pazar gelince bizim evde gerilim artıyor; yüzler asılıyor, bir sinir harbidir gidiyor. Her zaman yarım ağızla da olsa benden yana tavır koyan çocuklar o gün, yıllardan beri hapishane aralığında voltaya çıkmamış mahkûmlar gibi "ille de bizi kırlık-bayırlık bir yerlere götür" diye tâcize başlıyorlar.
Turkuaz
Gel de eskilerden bahsetme; bizim çocukluğumuz neredeyse bisikletsiz geçti denilse yeridir. Bir çocuğun bir bisiklet sahibi olmasına bugün, çorap, fanila, kalem kutusu cinsinden sıradan bir şeymiş gibi bakılıyor; ondan bahsetmiyorum; bir çocuğun şahsına mahsus bir bisiklet sahibi olmasının çok sıra dışı sayıldığı günlere gidiyor aklım. Meselâ bisiklete binmeyi bilmek, bir
Turkuaz
Rodin sergisine gitmek fikri nereden aklıma düştü bilmiyorum; o günlerde bilcümle matbuatımız bu sergiden bahsediyor ve âdeta, "gidip görmeyene yazıklar olsun" meâlinde yorumlarla oralara kadar yolu düşmüşken sergiyi gezmeyenlere, "ben de adam mıyım yahu" neviinden bir suçluluk hissi telkin ediyorlardı. Tesadüfe bakınız ki sergi açılışının üçüncü
Turkuaz
Dünya Futbol Şampiyonası, geçen hafta sona erdi; bundan ötürü ev hanımlarının şikayetçi olduğunu zannetmiyorum. Bana öyle geliyor ki futboldan haz edenler de benzeri bir duygu içindedir. Televizyon başında her ânını heyecan ve seyir keyfiyle geçirdiğimiz maç sayısı çok azdı ve hemen her teknik direktör evvela yenilmemenin hesabıyla savunmacı, seyri keyif
Turkuaz
Kuzu kuzu kabul edelim ki Türkler, doğuştan arkeolojiye yatkın bir topluluktur (bu cümleyi okuyan bir kısım arkadaşların, "bu adam yine lâfı evirip çevirip ırkçılık yapacak, zaten eski milliyetçilerden olduğunu duymuştum" şeklinde bıdıbıdlanarak başka sayfalara geçiş yapmaya niyetlendiğini görür gibiyim; acele etmeyiniz efendim, bakalım yazar lâfı nereye getirecek?). "
Turkuaz
Anadollar ilk çıktığında, "yerli araba" efsanesinin bir an evvel tahakkukunu bekleyen millici takımı bile pek memnun edememişti. Araba görmemiş değildik ki; ortalık birbirinden fiyakalı ama düşük modelli iri-yarı Amerikan otomobilleri ile doluydu; "doluydu" lâfına da pek kulak asmamak gerekir aslında, orta halli bir Anadolu şehrinde hatırı
Turkuaz
Umuma açık bir yerde, daha kapıya yaklaşırken soyunup dökünmeye başlayan birini görseniz ne yaparsınız? Soruyu yanlış anlamanız kuvvetle muhtemel; bunun için büyük şehirlerde yaşayanlardan çoğunun aşina olduğu bu garip ve gülünç durumu biraz ayrıntılandırmam gerekecek. Sahne şöyle: Adam kapıya yaklaşırken önce ceplerindeki bütün madeni eşya ve ıvır-zıvırı, yani gözlüğünü, çakmağını,
Turkuaz
Tavlanın kitabını en evvel ben yazdımdı da internete vermeyi unutmuşum; bak bakayım nedir bu? Dubara! Agop, Kirkor, Mişon, Salamon, nâm-ı diğer dört kaldıran! Ne oldu şimdi? Ben söyleyim Abidin evladım, mars oldun. İki mars bir ters beş eder. Yav senin gömleğin ne zaman yırtılmış, bak bak şurası, koltuğunun altındaki yer.