Zaman Gazetesi
Britannica'nın tarifi aynen şöyle: "Sayı, ölçü veya ağırlıklarına göre belirlenebilen mislî eşyanın, devletin müsaade ve kontrolü altında ve özel hukuk kuralları çerçevesinde alınıp satıldığı, ticarete mahsus yer". Mislî'den kasıt "fiyatta büyük bir fark olmadan benzeri bulunabilen" demek. Yani rekabete açık, emtia cinsinden
Zaman Gazetesi
Karısının ceberrutluğundan yakınan bir kılıbığa kahvede akıl vermişler: "Şuradan bir kedi yakalayıp torbaya koyarsın. Eve götürürsün. Karın itiraz eder etmez kediyi bacaklarından tutup ikiye ayırırsın. Gör bakalım daha sesini çıkarabiliyor mu?" Adam denileni aynen yapmış. Hanımı daha, "Nerden buldun bu pasaklı kediyi, al götür geldiği yere."
Zaman Gazetesi
Manzara netleşmeye başladı; Kemal Derviş'in ifa ettiği katalizör görevi şimdi durumu daha net görmemize yardım ediyor. Türkiye'de siyasetin ve siyaseti belirleyen güçlerin bugüne kadar çözümden ziyade niçin çözümsüzlük tasarladıklarını artık daha iyi fark edebiliyoruz. Siyasete hâkim güçler esasen dünyanın her yerinde yönetimleri meşgul eden işsizlik, istihdam,
Aksiyon Dergisi
Evvela iktisat teorisiyle uğraşanlardan özür dilemem gerekiyor; iktisatla ve iktisat teorisiyle ilgim, lisans seviyesinden ibarettir ve aradan geçen yılları hesaba katınca bu bilgi seviyesinin haylice tazelenmesi gerektiği de aşikardır. Kavram ve anlam hatası yaparsam amatörlük hevesime verilmelidir. Geçenlerde bir iktisatçı arkadaşla başörtüsü meselesini konuşuyorduk. Başörtüsü konusunda anlaşılmaz bir inat mevziini
Zaman Gazetesi
Kemal Derviş'i ne kadar tanıyoruz; belki hiç! Eşinin Amerikalı olduğunu bile Türk kamuoyu yeni öğrendi. Birkaç yakın arkadaşı dışında fikri ve şahsi kariyerinin hikayesini bilen yok. Yaygın inanışa göre başına "devlet kuşu" konduğu muhakkak. Kendi hayatiyetini sürdürme kabiliyeti dumura uğrayan Türk siyasi hayatının tepesine paraşütle indirildi.
Zaman Gazetesi
Ufkumuz ne kadar daraldı; görüş mesafemiz ne kadar kısaldı. Daha on yıl önce "Adriyatik'ten Çin Denizi'ne kadar" uzanan bir coğrafyada birinci sınıf aktör haline gelmeyi tasarlıyor ve buna inanıyorduk; sonraki yıllarda bu klişeyi kendi elimizle karikatür malzemesi haline getirdik. "Ne haddimize?" diye
Zaman Gazetesi
Bir spor yazarı, Gençlik Haftası münasebetiyle Spor Bakanı'yla birlikte Anıtkabir ziyaretinde bulunmuş... Arslanlı yolun çim zeminine geniş aralıklarla döşenen taş kaplama satıhta yürürken hemen herkesin tökezlememek için başını yere eğmek zorunda kaldığını fark etmiş. "Evvela, Mustafa Kemal gibi bir atası olan gururlu bir milletin neden başı aşağıda
Zaman Gazetesi
Avrupa Günü dolayısıyla Cumhurbaşkanı'nın Çankaya Köşkü'nde AB üyesi ülkelerin büyükelçilerine verdiği yemekte AB'nin Ankara temsilcisi Karen Fogg'un, "Üyelik için gereken şartlardan biri de bazı konularda egemenliği AB ile paylaşmak; bu meseleye nasıl bakıyorsunuz?" şeklindeki sorusuna Sayın Sezer şu ilginç cevabı
Aksiyon Dergisi
"Bana beyefendi diyemezsin; sayın valim diyeceksin" cümlesini hatırlıyorsunuz değil mi? "Sayın vali" velev ki baştan sona haklı olsun, bürokrasideki kartvizitini öyle bir heybet ve öfkeyle seslendiriyor ki dağlar dayanmaz; nerde kaldı ki ona, akademik hiyerarşide zurnanın son deliği mevkiindeki bir yardımcı doçent mukavemet edebilsin? Hayır, burası,
Zaman Gazetesi
Anneler Günü, şu Hürriyet gazetesinin batıdan ithal ettiği en tatlı fikirdir; hediyelik eşya tüketimini kırbaçlaması, anne-evlat ilişkisini nesneleştirmesi gibi tenkidlere artık aldırış etmiyorum. Bir evladın annesine hediye alması, anne için dünyanın en büyük nimetlerinden biri olsa gerektir ve ne yazık ki biz evlatlar, annemize bir şey hediye ettiğimiz son günün,
Zaman Gazetesi
Kadın meselesi ateşten gömlek; meseleyi televizyonda tartışmak, saatler boyunca birbirinin sözünü kesen tartışmacıların ve uzmanların konuyu çözeceği anlamına gelmiyor. Kameraların şehâdetinde yapılan her tartışma bir otopsi; meseleyi böyle bir vasatta ancak "cerh" etmek mümkün. Otopsi kelimesinin eski Türkçe'de fevkalâde isabetli bir karşılığı var: Teşrih! Teşrih, "
Zaman Gazetesi
Türkiye Cumhuriyeti Devleti, en kestirme hesapla bin yıllık bir devlet geleneğinin "doğrultusunda değil ama şüphesiz bu geleneğin" ışığında kuruldu. Cumhuriyetin bânileri, devlet nedir bilmeyen ve meseleyle bir emrivaki tarzında karşılaşmış insanlar değildiler; hepsi de son Osmanlı hükümetinin bürokratları idiler ve şüphesiz Osmanlı devlet felsefesinin "devlet"i