Zaman Gazetesi
Size bu satırları yazarken, dâvâ arkadaşlarını üç kuruş menfaati uğruna satmış bir döneğin derin hicâbı içinde olduğumu söyleyebilirim. Ezelî ve güngörmüş Ege’nin kadîm Akdeniz ile resmen yanak yanağa verip fingirdeştiği cennet-âsâ, hesnâ ve müstesnâ yurt köşelerinden birinde birkaç günlüğüne de olsa gündemden çalınmış bir tatil yapmak, kabul edersiniz ki
Zaman Gazetesi
Normal gazete boyutundan vazgeçip, medya tabiriyle tabloid ebadlarına döndüğünde hiç memnun olmamıştım. Ben Radikal gazetesini o haliyle daha çok seviyordum. Tabloid, yani normal gazetenin ikiye katlanmış şekli Türkiye dışında hayli yaygındır ama Türkiye’de pek kadri bilinmedi. Daha ziyade gazeteyle dergi arasında mütereddid, kadersiz bir algısı var tabloidin. Tam tabloide
Zaman Gazetesi
Bizdeki hukuk uygulamasına göre bir darbenin yargı önüne getirilmesi ve yargılanması için şu şartların gerekli olduğunu öğrenmiş olduk: Evvela darbe “sâlimen!” yapılıp tamamlanmış olacak! Darbeciler anayasa düzenini silah zoruyla alaşağı edip hükümeti devirmiş, meclisi kapatmış, vali ve belediye başkanlarını açığa almış ve darbe hukukuna ([!]) göre işleyen mahkemeler kurmuş olacak. Ardından,
Zaman Gazetesi
Zeytindağı’nı Falih Rıfkı Atay’ın elinden alıp Yakup Kadri’ye ulaması sürç-i lisan mıydı, zannetmiyorum. Edebiyat ve tarih bilgisi gerektiren konularda herkes yanlışlık yapabilir velâkin yazılı metni promterden okuyorsanız, vurgulama ve telaffuz hatâları hariç yanlışlık yapmamalısınız. “Sürç-i lisân”ı doğuran şey, iyi hatip diye tanınmış olmanın verdiği “Biz irticâlen
Aksiyon Dergisi
12 Eylül öncesi dönemde provokatörlerin en beylik, en geçerli numarası, “Camiye bomba attılar” veya “Falan yeri silahla taradılar, şu kadar kişi öldü” şeklindeki balon haberlerdi. Son yıllarda ise “Bayrağa hakaret edildi, parçalandı, yakıldı” tipinde kışkırtmalar hemen karşılık buluyor. Konunun özüne geçmeden önce, tahrik nesnesi ile tahrik olan arasındaki ilişkiyi soğukkanlılıkla
Zaman Gazetesi
Krizin ikinci günüydü. Dışişleri Bakanı Ahmet Davudoğlu, kimbilir hangi önemli hariciye konularını görüşmek için gittiği New York’ta IŞİD’in Musul baskınını öğrenince alelacele Türkiye’ye dönmüş ve hemen ayağının tozuyla muhalefetin grup başkan vekillerini tek tek ziyaret ederek bilgi vermişti. Bu konuda gazetecilere konuşurken, “Siyasi ihtilaflar ve görüş ayrılıkları
Zaman Gazetesi
Her konuşmasında yollarımıza gül, üzerimize gül suyu serpen; bizlere hitab ederken sesinde gizleyemediği bir şefkat ve rikkat heyecanıyla kalplerimizi teshir edip titreterek bizlere hayat sevinci bahşeden sevgi ve gönül insanı Sayın Başbakan’ımız yine konuştu ve bütün halkı pozitif enerji ile doldurdu. Mahalli İdareler İstişare ve Değerlendirme Toplantısı’nda, partisine
Zaman Gazetesi
Her cuma hutbesinden sonra hoca, mûtad Arapça dua faslında, “Ya Rabbi, Müslüman ve muvahhid askerlerine zafer nasib eyle” mânâsında şeyler söyler, cemaat de yürekten “Amin” derdi. Dün, amin demezden evvel aklıma takıldı: ‘Cüyûş’el-Müslimin’ kimdir şimdi; kimin zaferi için âmin demeli; “Allahumme’nsur’ul-İslâme ve’l-Müslimîn” niyazının kapsamını nasıl tayin
Zaman Gazetesi
Çözüm sürecini, başından beri sahnede hüner sergileyen bir sihirbazı seyreder gibi izledik. Seyirciler, sahnedeki sihirbazın gösterisinde başarılı olmasını beklerler. Masanın üstünde bir şapka vardır ve sihirbaz, değneğiyle şapkaya hokus-pokus yapıp içinden güvercin çıkardığında muradımıza ereriz. Sihirbaz başarılı olmuş ve alkışı hak etmiştir. Dağdaki silahlılarla bir gün barışabilmekten o kadar ümitsizdik
Zaman Gazetesi
Kitâbi söyleyiş böyle değil elbette; “Vallahi mi?” demek daha doğru. Bu beylik soru cümlesinin doğup büyüdüğüm topraklardaki en yaygın -ve af buyrunuz- biraz kaba ama kulağa dolgunluk hissi veren kullanışı ise şöyledir, “Vallaha mı la?” Birazcık olsun İslâm kültürüne âşina olanlar, “Vallahi” kelimesinin ardına getirilecek sözlerin, nasıl ağır bir sorumluluk
Zaman Gazetesi
Son aylarda arka planında Kadıköy görünen birkaç kitap okudum; bunlardan ikisi hâtıra eseriydi: Ali Neyzî’nin “Hüseyin Paşa Çıkmazı, No:4” (1983) ve Memed Fuad’ın, “Gölgede Kalan Yıllar”ı (1997) ....Öteki ise Safiye Erol’un daha önce bir yazıda bahsettiğim Dineyri Papazı ve Ülker Fırtınası adlı romanları. Şüphesiz Kadıköy’
Zaman Gazetesi
“Parayla imanın kimde olduğu belli olmaz” diye bir lâf var; atasözü müdür bilmiyorum. Bu tür lâfların özelliği, sanki matah ve yanılmaz bir mahkeme hükmü imiş gibi üst değer tesis etmesidir. İsabetli olup olmadığı pek düşünülmez. Başka kültürlerde bu değer yargısının benzeri olup olmadığını da bilmiyorum; kestirebildiğim tek şey parayla imanın