Zaman Gazetesi yazıları
Zaman Gazetesi
Arzu-yı umûmi üzerine Rektörler Komitesi duyurusunun, hukuka başlangıç, anayasaya giriş ve kompozisyon derslerinin kazandırdığı ön bilgiler çerçevesinde değerlendirilmesine ilişkin ehl-i vukuf raporu aşağıda sunulmuştur: Duyurunun ilk paragrafta belirgin bir bilgi hatasına rastlanmamıştır. İkinci paragrafta cumhurbaşkanının tarafsızlığı ile ilgili ifâdeler, mâlumu ilân kabilinden görülmekle birlikte isabetlidir. Üçüncü paragraf, Meclis'in
Zaman Gazetesi
Batı'da bir süre yaşayanlar biliyorlar; iyi, hoş, güzel fakat sıkıcı yerler bu ülkeler. İnsanlar da zamanla matlaşmış; dışardan bakılınca kendi içine kapanık, bencil ve meşgul görünüyorlar genellikle. Düzen, disiplin, ahenk ve olağanlık dediğimiz şeyler tez zamanda sıkıntıya dönüşüyor; hayat standardı yüksek fakat oralarda günlerce bir miligram bile adrenalin
Zaman Gazetesi
Buradan hükümete sesleniyorum, iki satırlık anayasa değişikliği yapsınlar; devlet başkanlığının süresi 7+7+7 şeklinde aynı kişinin 21 sene üst üste görev yapmasına imkân verecek şekilde uzatılsın. Ahmet Necdet Sezer, bu kanun muvacehesinde yeniden seçilsin; İsmet Paşa, konsey kararıyla "ikinci adamlık"tan çıkarılsın, Sezer ikinci ve son adam
Turkuaz
Anadolu'da asâlet kavramı en doğru mânâsını bulmuş ve yerli yerine oturmuştur; bizim insanlarımız, "asil azmaz, bal kokmaz" derken bir kişinin paşa, zâdegân, saraylı aslından inip inmediğini değil, davranışı, huyu-husu, ahlâkı ve etvârıyla kâmil oluşuna dikkat çekerler. Tam tamına "vakar" -dediğimiz şeydir kasdettikleri; varlıkta da
Zaman Gazetesi
Bazıları "din"i, aşkın diliyle târif ediyorlar. Bu görüş hürmete şâyândır ve dileyen ittibâ eder; şahsi kanaatimce din ahlâktır ve bu yaklaşım da diğerleri gibi saygıdeğer bir görüştür. Efendimiz'in doğduğu günü kutlamanın en iyi şekli, zannımca ahlâkını taklittir. İşin güzel tarafı ondaki hüsn-i ahlâk, beşerüstü değildir,
Zaman Gazetesi
Kütüphanecilik haftası kavramından şahsi hisse çıkarılabilir mi? Adı üstünde Kütüphanecilik haftası, isteyen herhangi bir kişi veya kişilerin, kimselere rica ve minnet etmeksizin, tâbirin tam mânâsıyla "sellemeh'üs-selam", yani selâmsız sabahsız, uluorta, destursuz, kütüphane denilen o çok özel -lâkin bir o kadar da genel hizmete âmâde- mekâna girip,
Zaman Gazetesi
Apo'nun İmralı'daki odasında televizyon var mı bilmiyorum; eğer varsa önce Tuncay, ardından Gökhan, Yunan filelerini salladığında nasıl tepki vermiştir dersiniz? Sorunun cevabı çok önemli, önemli sandığımız çok şeyden daha önemli. "Biz" dediğimiz şeyin, -o her ne ise- hangi unsur, hangi kimyâdan oluştuğunu göstermesi bakımından
Zaman Gazetesi
Türklük dediğin nedir ki; işini iyi yapacaksın evvelâ, eski tâbirle sıdk-ı cân ile yerine getireceksin, düzgün adam olacaksın; ağzın bir şey söylerken gözlerin başka telden çalmayacak. Bu cümlenin saçma ve anlaşılmaz bir hüküm içerdiğini biliyorum; böyle Türklük tarifi olmaz elbette; en genel tâbiriyle adam olmanın şartlarıdır bunlar, lâkin bu girizgâhın
Pazar Keyfi
Bir emekli general dolmuşa, otobüse, hatta taksiye binemez kolay kolay. Ellerini cebine sokup ceketin düğmelerini fora ederek kaldırımlarda rastgele yürüyerek güzel bir günün tadını çıkaramaz. Her lokantaya giremez, her dâvete icâbet edemez; hepimizin yaptığı sıradan işler; bakkala markete girip alışveriş etmek, bir ahbabın dükkanına girip iki satır çene çalmak, simitçiden
Zaman Gazetesi
Uzaylı dostumdan yine e-mektup geldi. Diyor ki, "nelerle uğraştığınıza baktıkça buralarda gülmekten yerlere yatıyoruz; bu yüzden geminin komutanı izin saatlerinde Türkiye'den yayın yapan kanalları izlemeye yasak getirdi, çünkü mürettebatta disiplin filan kalmıyor. Geminin düzeni alt üst oluyor." "Nedir yav, yedi düvele rezil olduğumuz yetmezmiş gibi
Zaman Gazetesi
İki haberi yan yana koyunca mânâsı daha netleşiyor sanki: İlki, Diyarbakır eski Belediye Başkanı Mehdi Zana'nın Tempo dergisine verdiği mülakatta sarfettiği şu cümle: "Kürtler, İslamiyet'i kabul ettiklerinde kaybettiler!" İkincisi Abant Platformu'nda Aleviliğin İslam'ı bir kimlik olarak benimsediği ve belirleyici öğenin
Zaman Gazetesi
Çanakkale edebiyatının en pırıltılı sayfasında Mehmet Âkif merhûmun, "Çanakkale Şehitlerine" ünvanlı şiiri duruyor; Safâhat'ın Altıncı kitabında yayınlanan bu şiir 1919 tarihini taşımakta. Müttefiklerin bir gece yarısı ansızın pılıyı-pırtıyı toplayıp sessizce çekilmesinin ardından Çanakkale cephesine dair çok şey yazıldı; hattâ bu meyanda Sultan Reşad'ın, "