Zaman Gazetesi yazıları
Zaman Gazetesi
Yakın tarihe göz atarken günlük gazete okuduğunuz hissine kapılmak veya yaşananların tarihteki izdüşümlerini hatırlamak, insanda “ben bunu görmüştüm, yaşamıştım” hissini uyandırıyor. Dejavu yani... İşe şu Takrir-i Sükûn’a giden süreç böyle bir şey. Hatırlayalım: 1924 Kasım’ı. Devlet 1 yaşında. Gazi’nin en yakın arkadaşları, ilk muhalif partisini kuruyorlar: Terakkiperver
Zaman Gazetesi
Üç gün içinde iki defa sinemaya gitmek benim için olağanüstü bir hareketlilik. “Sinema sinemada seyredilir”cilerden değilim; küçücük salonun dört bir köşesine gizlenmiş güçlü hoparlörlerden patlayan bam-güm seslerinden rahatsız oluyorum; kezâ kendi paramla on-onbeş dakika reklam dayatılmasını da insan haklarına aykırı; ayrıca havasız bir ortam ve burnumun dibindeki perde görüntüsünü
Zaman Gazetesi
Yahu bahar geldi bahar... Neredeyse bir ay oldu; önceleri bahçedeki arsız birkaç süs bitkisinin şımarıklığına verip aldırış etmemiştim; erikler, bademler derken sinsice gündemimize sızıvermiş... Öpüp, başımıza koyuyoruz; vaktine henüz en temizinden bir ay olmasına rağmen şu yüzü kara hallerimize bakıp o güzelin erkenden teşrif cilvesine hamdediyoruz. İşte muzip papatyanın çeneklerinde
Zaman Gazetesi
-Aloo Cemil abi, müsait miydin?-Müsaitim Aliciğim, buyur, merhaba.-Merhaba Cemil abi, nasılsın iyi misin, bir hatırını sorayım demiştim de. -İyiyim be Aliciğim, nasıl olalım; Allah’a hamd olsun, iyi olmayacak neyimiz var? Ortalığın hali muazzam; çarşı-pazar ucuzluktan coşmuş, yıkılıyor. Bütün vatandaşlar olarak evelallah hükümetimizin, devletimizin sayesinde arslanlar gibi, paşalar
Zaman Gazetesi
Bugün kuşlardan, çiçeklerden, bahardan bahsedecektim ama o da ne; benim için artık keenlemyekûn hükmündeki bir yazar, bir okuyucusunun hatırlatması üzerine en eski bir yazımdan uzunca bir alıntı yapmış: Başlığı “Çöl Hırsızı”, yayın tarihi, 8 Eylül 2008. Evvela bu alıntı pasajı size özetlemem lâzım: Çölde bir kabile reisinin dillere destan bir
Zaman Gazetesi
Ailesiyle Suriye-Ürdün sınırını geçerken arkada tek başına kalan 4 yaşındaki Mervan’ın fotoğrafını gördünüz değil mi? Öyleyse nasıl bir şeyden bahsettiğimi daha iyi anlayacaksınız: İnsanı, “Bir yerlerde hâlâ böyle rezillikler yaşanıyor ve bedelini el kadar sabîler ödemek zorunda kalıyorsa şu çorba nasıl boğazımdan geçer?” diye düşündüren bir manzara bu. Oysa
Zaman Gazetesi
1924 Anayasası iyiydi, hoştu; devrinin ruhuna, politik kültürüne de uygundu fakat önemli bir gediği vardı: bu anayasa, CHP’nin ebediyyen iktidarda kalacağı varsayımına dayanıyordu. 1950’de DP, bu anayasa ile iktidar oldu; bu anayasada CHP’ye tanınan yetkileri kullandı. 1960’ta ise işte bu sebepten ötürü askerî darbeye uğradı. Darbeciler,
Zaman Gazetesi
İşte nihayet, sayın Başbakan’a hak verebileceğim, hatta alkışlayabileceğim bir cümlesine tesadüf etmiş olmanın hazzı içindeyim. Biliyordum, tahmin ediyordum, “Bu kadar da olamaz; mutlaka kalbinin, ruhunun, gönlünün ve vicdanının bir köşesinde henüz sönmemiş bir hakperestlik közü vardır” diyordum. “Evet, bugünlerde çok telâş içinde, yükü ağır; nice yıllardan beri hiç beklemediği,
Zaman Gazetesi
Haberi duyunca Zaytungcular’ın muzipliği sandım; hemen ardından hükümetin “O kadar da değil, esprinin de bir hududu olmalı” şeklinde tekzip yayınlamasını bekledim. Aa, doğruymuş; AK Partili iki vekilin imzasını taşıyan teklifte, MİT’i “Muhaberat” yetkileri ile donatan maddeler var! Başbakan’ın bir süredir, “İstiklâl mücadelesi” deyip durmasının hikmeti netleşmeye başladı.
Zaman Gazetesi
Kazancı Yokuşu’ndaki patlamanın sesi Üsküdar’dan duyulduğunda herkes gibi yüreğim ağzıma geldi. Haber sitelerine ve ekranlara olayla ilgili ilk haberler düşene kadar geçen birkaç dakika içinde müthiş bir tedirginliğe kapıldım: Siyasî yönü var mıydı, terör saldırısı mıydı, neydi? Söylemek insanın içini acıtıyor ama sıradan bir tüp infilâki olduğunu, üstelik
Zaman Gazetesi
Yılda bir kere pişirildiği için olsa gerek, heveslenip yemeye kalkıştığımızda takır-tukur dişle döğüşen, mayasız hamurdan, sert, şöyle avuç içi büyüklüğünde susamsız bir simit düşünün: Memmecimin gıliği! Gılik, simit formunun Anadolucası. Halka şeklinde pişirilmiş ekmeğe bizim oralarda hâlâ ‘gılik’ derler. Memmecim nedir veya kimdir, bilmiyorum. Olsa olsa “Mehmetçiğim”den yuvarlanıp mahallî
Zaman Gazetesi
Telefon çaldı, açtım; artık sayısı gitgide azalan kırk yıllık gençlik arkadaşlarımdan biri,-Bir şeyi merak ettim, dedi. “Geçenlerde Nahit Sırrı Örik’in bir hikâyesini okurken orada anlatılanların yaşadığımız günlere nasıl uyarlanabileceği meselesi aklıma takıldı. Yapsa yapsa sen yaparsın diye konuyu sana açmaya karar verdim, ne dersin?” Nahit Sırrı Örik benim